Ova slika krasila je domove u bivšoj Jugoslaviji: Za nju se vezuje užasna priča, evo ko je bio UPLAKANI DEČAK

Ko je odrastao u bivšoj Jugoslaviji, verovatno se seća detalja koji su se “ponavljali” iz stana u stan - veliki smeđi regali, gobleni, tranzistori, teški kauči i reprodukcije poznatih slika na zidovima.

Među njima se posebno izdvajao portret uplakanog dečaka, koji je decenijama bio izuzetno popularan i u brojnim evropskim zemljama.

Preporučujemo

Serija portreta dece i siročadi

Reč je o radu italijanskog slikara Đovanija Bragolina, poznatog i pod pseudonimom Bruno Amadio. Njegove slike uplakane dece postale su masovno reprodukovane tokom druge polovine 20. veka, a samo u Velikoj Britaniji prodato je na desetine hiljada primeraka.

Međutim, vremenom je uz jedan od tih portreta počela da se vezuje neobična urbana legenda - tvrdnja da je “uklet”.

Bragolin je tokom karijere naslikao seriju portreta uplakane dece i siročadi. Prema poznatoj legendi, dečak sa jedne od slika zvao se Don Boniljo i navodno je kao dete svedočio smrti svojih roditelja u požaru.

Priča kaže da je jedan sveštenik pokušao da slikaru objasni dečakovu tragičnu prošlost, ali Bragolin navodno nije ozbiljno shvatio upozorenje.

Upravo je iz toga kasnije nastala priča o “prokletstvu” slike.

Savršen materijal za urbane legende

Veliki zamah legenda je dobila 1985. godine, kada je britanski The Sun objavio tekst koji se bavio navodnim “prokletstvom uplakanog dečaka“.

U članku se pominjao par čija je kuća izgorela, dok je reprodukcija slike navodno ostala gotovo netaknuta. Nakon toga, počele su da se pojavljuju i druge priče ljudi koji su tvrdili da su u požarima izgubili gotovo sve, dok je upravo ta slika ostala sačuvana.

Posebno je odjeknula tvrdnja jednog vatrogasca koji je navodno tokom intervencija na više lokacija primetio isti prizor - uništen enterijer, ali sačuvanu sliku uplakanog dečaka.

Takve priče ubrzo su postale savršen materijal za urbane legende, pa su počele da se šire tvrdnje da je “duh dečaka zarobljen u slici” i da njegove suze “štite platno od vatre”.

Legenda se dodatno “hranila” pričama o požarima u kućama, stanovima i ugostiteljskim objektima u kojima se navodno nalazila ista reprodukcija. U jednom slučaju, govorilo se o kući koja je izgorela nekoliko meseci nakon kupovine slike, u drugom o piceriji koju je progutala vatra, dok je portret navodno ostao sačuvan.

Istraživanje Dejvida Klarka 

Širile su se i priče o ljudima koji su pokušali da spale sliku, nakon čega su ih navodno zadesile nesreće.

Sve je to dodatno učvrstilo reputaciju portreta kao jednog od najpoznatijih “ukletih“ predmeta moderne pop kulture, prenosi Dnevno.hr.

Istraživački novinar Dejvid Klark detaljnije je proučavao slučaj i zaključio da nema pouzdanih dokaza za priču o “dečaku koji je ostao bez roditelja u požaru”.

Po njegovim nalazima, dečak sa portreta nije bio siroče sa tragičnom prošlošću, već model kojeg je slikar angažovao. Ni tvrdnje o “natprirodnoj otpornosti slike na vatru” nisu dobile čvrstu potvrdu.

Jedno od jednostavnijih objašnjenja zašto su neke reprodukcije mogle da prežive požare bilo je povezano sa materijalima na kojima su štampane i zaštitnim premazima, koji su ih mogli učiniti otpornijim od drugih predmeta u prostoriji.

(Telegraf.rs)