Soba 331 i krvava poruka na ogledalu: Ubistvo Aleksandra Kneževića Kneleta i dalje je misterija

Kraj oktobra 1992. godine ostao je crnim slovima upisan u istoriju beogradskog podzemlja, kada je u luksuznom hotelu "Hajat", u apartmanu broj 331, ubijen Aleksandar Knežević Knele (21), jedan od najpoznatijih pripadnika generacije žestokih momaka devedesetih, čija je smrt izazvala nezapamćenu pažnju javnosti, ali i otvorila pitanja na koja, ni gotovo 34 godine kasnije, nema odgovora.

Tri smrtonosne rane na glavi, telo koje je pronašla hotelska sobarica i misteriozni broj "1", za koji se godinama navodi da je bio ispisan krvlju na ogledalu, postali su simbol jednog od najpoznatijih nerasvetljenih ubistava u Srbiji, dok su priče o tome ko je i zbog čega naredio likvidaciju mladog Beograđanina vremenom prerasle u urbane legende koje se i danas prepričavaju.

Preporučujemo

Iako se kao datum Kneletovog ubistva najčešće navodi 28. oktobar 1992. godine, pojedini arhivski tekstovi različito opisuju vreme njegovog ubistva i pronalaska tela, ali su svi saglasni u jednom: mladić koji je sa samo 21 godinom stekao reputaciju jednog od najopasnijih momaka beogradskog asfalta ubijen je u hotelskoj sobi, a oni koji su mu oduzeli život nikada nisu izvedeni pred lice pravde.

Poslednja noć u sobi 331

Aleksandar Knežević Knele poslednje dane provodio je u hotelu "Hajat" na Novom Beogradu, gde je boravio u apartmanu na trećem spratu, a upravo je to mesto, koje je za mnoge predstavljalo simbol luksuza i bogatstva, postalo poprište zločina koji će decenijama kasnije nastaviti da intrigira javnost.

Prema detaljima iz službene beleške SUP Beograda od 6. novembra 1992. godine, koje su kasnije prenosili mediji, Kneletovo beživotno telo pronašla je sobarica, koja je po ulasku u apartman ugledala mladića kako leži na stomaku, blago raširenih nogu i ruku savijenih u laktovima, dok mu se glava nalazila u lokvi krvi.

Obdukcijom su utvrđene tri smrtonosne rane na glavi, a kriminalističko-tehničkim pregledom mesta zločina pronađene su četiri čaure, od kojih je jedna bila pored ormara sa televizorom, dve u blizini kreveta, a četvrta pored zida naspram ulaza u sobu.

Prema kasnije objavljenim podacima iz istrage, raspored pronađenih čaura i projektila ukazivao je na mogućnost da je pucano iz dva pištolja, što je dodatno podgrejalo sumnje da Kneleta nije ubio samo jedan čovek, već da je u njegovoj likvidaciji moglo da učestvuje više osoba.

Posebnu pažnju istražitelja privukla je činjenica da na vratima nije bilo tragova nasilnog ulaska, zbog čega se pojavila pretpostavka da je Aleksandar Knežević Knele poznavao osobu koja mu je došla u posetu i da ju je dobrovoljno pustio u apartman, ne sluteći da bi upravo taj susret mogao da bude poslednji u njegovom životu.

Njegovi prijatelji i članovi porodice godinama su tvrdili da Knele nije bio čovek koji je olako otvarao vrata, naročito zbog brojnih neprijatelja koje je stekao tokom kratkog, ali burnog života, te da se gotovo nikada nije odvajao od oružja, čak ni kada bi mu u posetu dolazili ljudi kojima je verovao.

Ipak, pištolj koji je, prema njihovim rečima, stalno nosio sa sobom nije pronađen na mestu zločina, što je otvorilo mogućnost da su ga napadači odneli nakon ubistva.

Krvav broj "1" simbol misterije

Među detaljima koji su obeležili Kneletovo ubistvo posebno mesto zauzima broj "1", za koji se u brojnim kasnijim rekonstrukcijama navodi da je bio ispisan krvlju na ogledalu hotelskog apartmana, dok se u pojedinim novinskim izveštajima iz tog vremena pominje da je broj bio ispisan na zidu.

Šta je ta poruka predstavljala, nikada nije zvanično utvrđeno, ali je upravo ona postala osnova za brojne teorije o motivima likvidacije, njenim naručiocima i mogućoj poruci koju su ubice želele da pošalju ostatku beogradskog podzemlja.

Prema jednoj od najpoznatijih teorija, broj je predstavljao poruku da je Knele bio prvi na spisku ljudi predviđenih za likvidaciju, dok se prema drugoj pretpostavljalo da su napadači želeli da pokažu kako je ubijen čovek koji je sebe smatrao, ili kojeg su drugi smatrali, brojem jedan na beogradskom asfaltu.

Postojala je i teorija da je poruku ostavio neko ko je želeo da preuzme njegovo mesto u kriminalnom svetu, ali nijedna od ovih pretpostavki nije potvrđena, niti je utvrđeno ko je zaista ispisao misteriozni broj i kakvu je poruku želeo da ostavi.

U godinama koje su usledile, krvava "jedinica" postala je gotovo neodvojiva od priče o Kneletu, a apartman 331 ostao je jedan od najprepoznatljivijih simbola nerasvetljenih zločina iz devedesetih godina.

Foto: Vidimo se u čitulji

Da li ga je života koštao sukob oko džipa?

Jedan od događaja koji su prethodili Kneletovoj smrti, a koji je tokom istrage i kasnijih medijskih rekonstrukcija privukao posebnu pažnju, bio je sukob sa Miodragom Cvjetinovićem, poznatim pod nadimkom Miša, koji je u to vreme boravio u Nemačkoj i bio povezan sa pojedinim pripadnicima beogradskog kriminalnog miljea.

Prema medijskim navodima, Aleksandar Knežević Knele je Cvjetinoviću uzeo skupoceni sat i džip, ne znajući u kakvim se odnosima nalazi sa ljudima koji su u tadašnjem podzemlju imali značajan uticaj, a automobil je potom završio kod Darka Ašanina, kome ga je Knežević, prema jednoj od verzija događaja, prodao kao legalno vozilo.

Kada je Ašanin saznao za problematično poreklo automobila, prema njegovoj izjavi koja je kasnije prenošena u medijima, pucao je u vozilo i zahtevao da bude uklonjeno iz njegovog dvorišta, dok su se u kriminalnim krugovima navodno vodili razgovori o vraćanju oduzetih stvari i smirivanju sukoba.

S obzirom na to da se sve odigralo neposredno pre Kneletove smrti, ovaj događaj godinama je povezivan sa mogućim motivom ubistva, iako nikada nije dokazano da je spor oko automobila zaista bio razlog njegove likvidacije.

Sam Cvjetinović je kasnije javno negirao bilo kakvu umešanost u Kneletovo ubistvo, ističući da ne pripada ljudima koji se bave osvetom i likvidacijama, a nijedna od verzija koje su se pojavljivale u medijima nije dovela do sudskog razrešenja zločina.

Otac sumnjao da je ubistvo unapred pripremljeno

Dušan Knežević, poznat pod nadimkom Buca Al Kapone, nikada se nije pomirio sa činjenicom da ubice njegovog sina nisu pronađene, a tokom godina javno je iznosio sumnje da iza likvidacije stoje ljudi povezani sa državnim strukturama.

Posebno je ukazivao na događaj koji se, prema njegovim tvrdnjama, odigrao desetak dana pre ubistva, kada su pripadnici specijalnih jedinica upali u sobu u kojoj se Knele nalazio i naredili prisutnima da legnu na pod, nakon čega im je navodno objašnjeno da je reč o proveri alarmnih uređaja.

Stariji Knežević verovao je da taj događaj nije bio slučajan, već da je mogao da predstavlja proveru ponašanja njegovog sina u situaciji iznenadnog upada naoružanih ljudi, ali za takvu tvrdnju nikada nisu predstavljeni dokazi koji bi nedvosmisleno potvrdili njegovu sumnju.

Još jedna okolnost na koju je ukazivao odnosila se na navodnu poruku prenetu policijskom radio-vezom, za koju je tvrdio da je glasila: "Knele ide sam", verujući da se njegov sin nalazio pod nadzorom i da su određene osobe znale za njegovo kretanje neposredno pre ubistva.

Pitanja su se postavljala i o hotelskom video-nadzoru, pošto snimci koji bi mogli da pomognu u identifikaciji osoba koje su ulazile u objekat nisu bili dostupni istražiteljima, mada su se kasnije pojavila različita objašnjenja o tome da li su kamere bile neispravne ili sistem u to vreme nije čuvao snimke.

Sve ove okolnosti dodatno su produbile nepoverenje porodice u sprovedenu istragu, ali je važno naglasiti da sumnje koje je Kneletov otac iznosio nikada nisu sudski potvrđene.

Ko je bio Aleksandar Knežević Knele?

Aleksandar Knežević rođen je 27. aprila 1971. godine u Beogradu, a odrastao je u naselju Braće Jerković na Voždovcu, gde je još kao veoma mlad postao poznat među lokalnim društvom, da bi krajem osamdesetih i početkom devedesetih njegovo ime počelo sve češće da se pojavljuje u pričama o sukobima beogradskih kriminalnih grupa.

Njegov uspon poklopio se sa periodom raspada Jugoslavije, ratova, sankcija i dubokih društvenih promena, kada je na ulicama Beograda stasavala generacija mladih ljudi za koje su skupi automobili, oružje, novac i demonstracija moći postali simboli uspeha, a Knele je veoma brzo izrastao u jednu od najprepoznatljivijih figura tog vremena.

Kratke frizure, trenerke, skupe patike i zlatni lanci postali su deo izgleda koji se povezivao sa takozvanom dizel generacijom, a upravo je Aleksandar Knežević Knele u brojnim kasnijim tekstovima označavan kao jedan od mladića koji su uticali na širenje tog stila među mladima.

Međutim, iza slike koju su o njemu stvarali pojedini prijatelji i poštovaoci nalazila se i istorija nasilnih sukoba, pucnjava i obračuna, zbog čega je Knele više puta bio meta napada, ali je iz njih uspevao da izađe živ.

Prema ranijim medijskim zapisima, tokom 1992. godine ranjen je ispred kafića "Freska" u centru Beograda, dok je u drugom napadu, kod kluba "Nana", pucano na automobil u kojem se nalazio, a upravo su takvi događaji dodatno učvršćivali njegovu reputaciju mladića koji neprestano izmiče smrti.

Bio je blizak i sa pojedinim poznatim ljudima iz tadašnjeg kriminalnog miljea, među kojima se posebno izdvajao Đorđe Božović Giška, a njegovo ime povezivano je i sa događajima oko demonstracija 9. marta 1991. godine, kao i sa Srpskom gardom.

Ipak, uprkos reputaciji koju je stekao, Knele je u trenutku ubistva imao svega 21 godinu, što je jedan od razloga zbog kojih je njegova smrt izazvala toliko interesovanje i ostala zapamćena kao simbol generacije u kojoj su mnogi veoma mladi ljudi prerano završavali život u nasilnim obračunima.

Stotine čitulja i hiljade ljudi na sahrani

Vest da je Aleksandar Knežević ubijen brzo se proširila Beogradom, a ispred hotela "Hajat", prema novinskim izveštajima iz tog vremena, ubrzo su počeli da se okupljaju njegovi prijatelji i poznanici, od kojih su mnogi dolazili skupocenim automobilima.

Tadašnji mediji opisivali su nesvakidašnju atmosferu ispred hotela, gde su se okupljali pripadnici beogradskog podzemlja, dok je policija pokušavala da obavi uviđaj i utvrdi šta se dogodilo iza zatvorenih vrata apartmana na trećem spratu.

Razmere pažnje koju je njegova smrt izazvala možda najbolje ilustruje podatak da su u samo jednom broju lista "Politika" objavljene čak 162 čitulje posvećene Kneletu, što je za to vreme predstavljalo izuzetno veliki broj oproštajnih poruka.

Na njegovoj sahrani na Topčiderskom groblju, prema tadašnjim izveštajima, okupilo se nekoliko hiljada ljudi, među kojima su bili članovi porodice, prijatelji, poznanici, ali i brojni mladi koji su Kneleta poznavali samo iz priča o njegovom životu.

Aleksandar Knežević Knele je kasnije postao jedan od najprepoznatljivijih likova u pričama o beogradskom podzemlju devedesetih, a njegovo ime pominjano je i u dokumentarnim emisijama i filmovima koji su pokušavali da objasne kako je nastala generacija mladih kriminalaca koja je želela sve, odmah i bez obzira na posledice.

Njegova smrt često se opisuje kao simboličan početak jednog od najkrvavijih razdoblja u istoriji beogradskog podzemlja, iako su se teške likvidacije događale i pre oktobra 1992. godine, a u godinama koje su usledile mnogi pripadnici iste generacije stradali su u međusobnim obračunima.

(Telegraf.rs)