Drevni srpski manastir isplivao na površinu nakon više decenija: Neverovatne scene na jezeru

Usled opadanja nivoa vode u veštačkom jezeru Peruća na reci Cetini, ponovo su na površinu izronile zidine i kamena obeležja starog manastira Dragović. Prizori kamenih lukova, grobnih krstova i temelja nekadašnjeg manastirskog kompleksa, koji decenijama leže pod vodom, svedoče o bogatoj, ali i stradalnoj istoriji ove pravoslavne svetinje u Dalmaciji.

Manastir Dragović, podignut 1395. godine nedaleko od Vrlike, uz Krupu i Krku predstavlja jedan od tri istorijska stuba srpskog pravoslavlja u Dalmaciji. Tokom više od šest vekova postojanja, manastir je više puta rušen, napuštan i premeštan. Prvobitno je opusteo pod turskim naletima krajem 15. veka, da bi ga monasi obnovili krajem 16. veka. Nakon novog razaranja pred turskim napadom i Karlovačkog mira 1699. godine, mletačke vlasti dozvolile su povratak monaha.

Preporučujemo

Zbog nestabilnog i vlažnog tla, bratstvo je krajem 18. veka započelo premeštanje kompleksa na obližnju lokaciju Vinogradi, gde je novi manastir završen i osveštan krajem 19. veka. Ipak, najveća prostorna promena usledila je 1958. godine, kada je zbog izgradnje hidroelektrane i stvaranja akumulacionog jezera Peruća čitavo područje potopljeno. Tada je manastir iznova premešten na uzvišenje pored jezera, u blizini stare tvrđave Gradina.

Manastir je vekovima čuvao izuzetno vredne kulturno-istorijske dragocenosti, među kojima su rukopisni mineji i knjige štampane na Cetinju i u Moskvi, rukopisi Dositeja Obradovića koji je ovde boravio, kao i antimins patrijarha Arsenija Čarnojevića.

Poslednje veliko stradanje svetinja je pretrpela 1995. godine, kada je opljačkana i devastirana, a monaški život je ponovo obnovljen na proleće 2004. godine. Danas, kad god se voda jezera Peruća povuče, ostaci potopljenog kompleksa izranjaju kao tihi podsetnik na prohujala stoleća i trajanje ove dalmatinske svetinje.

(Telegraf.rs)