Deda joj ubijao 100 Srba za 1 Nemca, a ona našla oproštaj u srpskom manastiru: Čudesna priča monahinje Jovane

Podno surove stene poznate kao Sultanova nevesta, najozloglašenije i jedine neosvojive stene u Srbiji, u senci drevnih ruševina Soko grada kod Ljubovije, nalazi se manastir Svetog Nikolaja Srpskog. Unutar ovih tihim planinskih zidina odvija se jedna od najčudesnijih i najpotresnijih životnih priča našeg vremena.

U ovom manastiru već tri decenije živi monahinja Jovana. Rođena u Nemačkoj u uglednoj aristokratskoj porodici pod imenom Sibila Ler, ona nosi breme teške i mračne porodične istorije. Sibila je rođena unuka nemačkog generala Aleksandera fon Lera, koji je 1941. godine komandovao brutalnim bombardovanjem Beograda, a kasnije bio komandant okupirane Srbije pod čijom je komandom primenjivana ozloglašena odmazda, ubijanje sto Srba za jednog nemačkog vojnika. Saznanje o delima njenih predaka ostavilo je dubok trag na njenoj duši i stvorilo nemerljiv teret koji je nosila odrastajući.

Preporučujemo

Prve prekretnice i svetlo na njenom putu iskupljenja pojavili su se tokom obrazovanja, kroz razgovore sa veroučiteljem. On joj je preneo svedočanstvo o srpskim zarobljenicima iz maja 1945. godine. Nakon padanja logorskih žica, na nemačkom tlu ostalo je oko pet hiljada živih srpskih kostura. U umesto očekivane osvete i gneva, dogodio se neverovatan čin hrišćanske ljubavi i praštanja, izmučeni ljudi nisu tražili krv, već su milovali nemačku decu i delili im bombone.

Osim ovog potresnog događaja, njen pastor je učenicima govorio i o srpskim epskim pesmama, opisujući ih kao jedno od najvećih kulturnih blaga sveta pred kojim se poklonio i sam Gete. Savetovao ih je da uče srpski jezik, što je u Sibili probudilo jaku želju da upozna taj narod velike istorije i duha. Ta želja dovela ju je do prve liturgije u pravoslavnoj crkvi u Nemačkoj, koju je služio vladika Lavrentije.

Ubrzo nakon toga, Sibila je prešla u pravoslavlje i primila monaški čin pod imenom Jovana. Njen najveći san ostvario se kada je dobila srpsko državljanstvo, što je smatrala uzvišenijim od bilo koje svetske diplome ili priznanja.

Danas, nakon više od trideset godina života u Srbiji, monahinja Jovana ističe da nikada nije doživela nikakvu neprijatnost. Umesto osude, osetila je samo toplinu, prihvatanje i ljubav naroda koji joj je diskretno dao do znanja da razume da ona ne snosi krivicu za grehe svojih predaka. Njen život podno Soko grada ostaje trajno svedočanstvo o moći praštanja, ljubavi i duhovnog preobražaja.

(Telegraf.rs)