Zaglavljen NAGLAVAČKE u pećini: Poslednji sati mladića čija je smrt ZAPREPASTILA SVET lede krv u žilama

Pre 17 godina, ceo svet je bio zatečen vešću da se jedan naizgled rutinski incident pretvorio u jezivu tragediju koja nastavlja da fascinira ljude širom planete - ali i uteruje strah u kosti.

Taj 24. novembar 2009. godine bio je samo još jedan prohladan u američkoj državi Juta, kada je 26-godišnjak i amaterski speleolog, Džon Edvard Džouns, sa grupom prijatelja posetio Nati Pati pećinu (Nutty Putty Cave).

Preporučujemo

Imao je dve poteškoće

Iako mu je falilo iskustva, Džon je bio prilično samouveren jer je pećina smatrana tek početničkim izazovom za speleologe i ostale zavisnike od adrenalina, a od njenog otkrića, gotovo 50 godina, posetile su je stotine entuzijasta, mahom mladih izviđača koji su pravili prve korake u ovom klaustrofobičnom hobiju.

Njihov cilj je bio da posete tzv. Porođajni kanal, odnosno sekciju pećine koja je neobično dugačka i tesna, ali nakon koje se nalazi dvorana koja predstavlja jednu od najvećih atrakcija Nati Pati pećine.

Moglo bi se reći da svako ko uspe da prođe taj deo pećine i ugleda svojim očima tu prostoriju, može sebe nazvati pravim speleologom.

Ipak, Džon je imao dve poteškoće. Pre svega, bio je visok 182 centimetara, a težio je preko 90 kilograma - jednostavno je imao preveliku konstituciju za prosečnog speleologa.

Skrenuo je levo i - pogrešio

Međutim, to nije bio ključni problem, pošto su zidine pećine prilično klizave, što bi mu svakako omogućilo da se kreće kroz tesne prolaze, koji su na nekim mestima iznosili manje od 50 centimetara širine.

Ono što je predstavljalo najveći problem, odnosno grešku, jeste što se Džon i njegovi prijatelji nisu dobro upoznali sa mapom pećine.

Naime, ona je i dalje imala neistražene delove, a pošto su se kroz njene tunele provlačili u potpunom mraku, vođeni jedino svetiljkama na glavi, bilo je lako izgubiti se.

Na račvanju koje s desne strane vodi u "Porođajni kanal", Džon je skrenuo levo i - pogrešio. Nastavio je da se provlači dok nije završio u ćorsokaku širokom svega 45 centimetara, okrenut naglavačke.

Njegovo srce nije izdržalo

Njegovi prijatelji su shvatili da se zaglavio i odmah pozvali pomoć. Mobilisana je velika grupa spasilaca, koja se i sama mučila da dođe do mesta gde se Džon nalazio. Kada su shvatili da ne mogu fizički da mu priđu, pokušali su da ga izvuku konopcem, ali bez uspeha.

Ruke su mu bile zaglavljene sa strane i svaki pokušaj izvlačenja bi kršio zakone fizike.

Razmatrali su i mogućnost da ga što većom silinom povuku, što bi rezultiralo lomljenjem njegovih nogu na više mesta, ali bi zasigurno u tom procesu oštetili rebra i unutrašnje organe što bi dovelo do sigurne smrti. Razmatrano je i lomljenje zidova pećine bušilicom, ali bi to dovelo do urušavanja i potpune katastrofe.

Nakon 27-časovne agonije, smrt je došla po Džona. Više nije odgovarao na dozivanja spasilaca. Njegovo srce nije izdržalo pritisak i neprirodan položaj.

U 11.56 sati, 25. novembra, Džon je proglašen mrtvim.

Tragedija služi kao upozorenje

Ekipe su odustale od pokušaja izvlačenja tela nesrećnika, jer bi time rizikovali još veću tragediju, odnosno potencijalnu smrt ili povrede drugih spasilaca.

Umesto toga, u dogovoru sa porodicom, plafon pećine je urušen dinamitom, a sama pećina zauvek zapečaćena i ostavljena da služi kao njegova grobnica.

O ovoj tragediji su napravljeni mnogi dokumentarci, a na Jutjubu postoje na stotine video-zapisa posvećenih fatalnom incidentu. Čak i toliko godina kasnije, Džonova smrt predstavlja beskrajan izvor morbidne radoznalosti kojoj mnogi ne mogu da se odupru.

Prošle godine je čak napravljena i video-igrica u kojoj igrači mogu istraživati unutrašnjost Nati Pati pećine. Većina se odmah zaputi na mesto gde Džonovi ostaci danas počivaju.

Ipak, ova tragedija služi i kao upozorenje za sve koji žele da se bave speleologijom. Džonova priča ih podseća da se uvek dobro pripreme za svaku podzemnu avanturu, ali i da odustanu ako je to neophodno.

O Nati Pati pećini

Pećina je nastala jedinstvenim hidrotermalnim procesom. Nisu je oblikovale površinske vode, već je vruća voda iz dubina pod pritiskom izbijala ka gore i rastvarala krečnjak.

Zbog takvog načina nastanka, pećina je imala kompleksnu strukturu puna skučene mreže vertikalnih i horizontalnih prolaza, dok joj unutrašnja temperatura tokom cele godine ostaje stabilna i toplija od proseka (oko 13°C).

Pećinu je 1960. godine otkrio speleolog Dejl Grin sa svojom grupom dok je istraživao područje planine Kinektikut. Nazvao ju je Nutty Putty zbog karakterističnog sloja meke, vlažne gline na zidovima koja je po svojoj rastegljivoj i gnječavoj teksturi podsećala na tada popularnu dečiju igračku (vrstu plastelina).

Ova nesvakidašnja geološka pojava nastala je kao sporedni produkt hidrotermalnog delovanja na minerale u stenama.

(Telegraf.rs)