Pronađena Nojeva barka?! Istraživači "sigurni 100 odsto" da TAJANSTVENA FORMACIJA u Turskoj nije prirodna

Visoko u planinama istočne Turske nalazi se neobična geološka formacija koja decenijama privlači pažnju istraživača. Deo njih veruje da bi mogla predstavljati ostatke Nojeve barke, ali ta tvrdnja do danas nije naučno potvrđena.

Reč je lokaciji Durupinar, nekih 29 kilometara južno od Ararata, najvišeg vrha Turske. Međunarodni tim koji istražuje lokalitet sada tvrdi da su radarska snimanja i uzorci dobijeni bušenjem otvorili novu mogućnost za proučavanje onoga što se nalazi ispod površine.

Preporučujemo

Tek sledi fizičko ispitivanje

Istraživači tvrde da su potvrdili sa “100 odsto sigurnosti“ da formacija nije prirodna geološka pojava, već “objekat koji je napravio čovek“. Za sada, takva tvrdnja predstavlja stav istraživačkog tima, a ne utvrđenu naučnu činjenicu, prenosi Daily Mail.

Prema rezultatima koje su objavili, novija radarska ispitivanja otkrila su “slojeve, ravne linije, ukrštanja pod pravim uglom i velike prostore nalik šupljinama na različitim dubinama”.

Najzanimljiviji deo nalaza, prema njihovom tumačenju, jesu “strukture” koje bi mogle odgovarati “komorama, hodnicima i tunelima”. Istraživači navode i da su uočili debeli podzemni sloj koji se deli na tri dela. Tu strukturu povezuju sa biblijskim opisom Nojeve barke, za koju se u Knjizi Postanja navodi da je trebalo da ima “tri palube”.

Ipak, radarski snimci sami po sebi ne predstavljaju fotografije podzemnih prostorija. Oni pokazuju način na koji se radarski talasi odbijaju od različitih materijala i granica ispod zemlje. Zato, kako navode i sami istraživači, uočene anomalije tek treba fizički ispitati kako bi se utvrdilo šta ih je izazvalo.

Radari otkrili "neobične strukture"

Prvo značajnije radarsko istraživanje lokaliteta sprovedeno je 2019. godine. Tada su registrovane linearne i ugaone anomalije koje je tim protumačio kao moguće “zidove, prolaze i odvojene prostorije”.

Dublje istraživanje sprovedeno je 2026. godine. Prema navodima istraživača, dr Hosrov Bahtar koristio je napredni radarski sistem razvijen kroz istraživanja američkog ratnog vazduhoplovstva, koji može da prodre znatno dublje od ranije korišćene opreme.

Sistem je, prema njihovom tumačenju, registrovao velike slojevite reflektore, odnosno podzemne granice od kojih se radarski signal odbija prema površini, kao i strukture koje bi mogle biti šupljine ispunjene sedimentom.

Pet izraženih anomalija, navodi tim, moglo bi činiti svojevrsni “sistem tunela” koji se prostire na oko 46 metara, sa prosečnom visinom strukture većom od 4,3 metra.

Još dve velike anomalije, prema merenjima, visoke su približno osam i 12 metara, dok je još jedna zasebna podzemna struktura visoka oko sedam metara.

Tvrde i da je radar na nekoliko registrovao sloj debeo između pet i šest metara, na dubini od približno pet metara ispod površine. Taj sloj je, prema tumačenju istraživača, podeljen na tri zasebna podsloja.

Istraživači sada koriste te podatke kao svojevrsnu mapu koja bi trebalo da pokaže gde bi bilo najkorisnije sprovesti nova bušenja.

Lokacija Durupinar; Foto: Huseyin Yildiz / AFP / Profimedia

Da li se ispod zemlje nalazi drvo?

Jedan od ključnih delova istraživanja jesu uzorci dobijeni bušenjem. Istraživači tvrde da su naišli na sloj bogat organskim materijalom koji sada analiziraju kako bi utvrdili da li sadrži ostatke raspadnutog drveta.

Lauren Vitke, direktorka marketinga organizacije Noah's Ark Scans, tvrdi da se gornji deo formacije “raspada”.

Po njenim rečima, očvrsli mulj koji obavija ivice formacije praktično je ono što je još drži na okupu. Ona tvrdi i da dva donja sloja izgledaju očuvano i da istraživači veruju da su naišli na “pod od okamenjenog drveta“.

Međutim, važna ograda ostaje - istraživači još nisu potvrdili da je materijal zaista drvo. Takođe, nijedan materijal dobijen bušenjem do sada nije naučno datiran na 4.300 godina.

Nezavisni istraživač i osnivač organizacije Noah's Ark Scans, Endru Džons, koji lokalitet proučava gotovo tri decenije, naglašava da je period od 4.300 godina deo predložene biblijske hronologije, a ne utvrđena naučna starost formacije.

Da bi se to pitanje rešilo, odgovarajući organski materijal iz uzoraka moraće da bude izdvojen i podvrgnut radiokarbonskom datiranju.

"Ovo nije čvrsti krečnjački blok"

Džons je rekao da radarska istraživanja i bušenja sprovedena unutar formacije nisu pokazala prisustvo krečnjaka ili čvrste stenske podloge.

Na osnovu toga, odbacuje tumačenje prema kojem je formacija čvrsti krečnjački blok koji su lednici i vremenski procesi oblikovali tako da podseća na “brod” nakon spuštanja niz padinu.

On odbacuje i drugo prirodno objašnjenje, prema kojem je reč o stenskoj podlozi oko koje se slivao mulj i formirao karakterističan oblik. Ipak, priznaje da postojeći dokazi ne identifikuju definitivno formaciju kao biblijsku barku.

“Čvrsto verujem da Durupinar predstavlja zatrpane ostatke Nojeve barke“, rekao je.

Najnovija radarska snimanja opisao je kao “ubedljiv novi pravac dokaza” koji ukazuje na moguće neprirodne strukture, ali je istovremeno naglasio da ona nisu konačan dokaz.

Foto: akg / Bible Land Pictures / akg-images / Profimedia

Keramika iz različitih epoha

Istraživači su pronašli i fragmente keramike izvan same formacije. Po njihovim navodima, keramika potiče iz perioda od halkolita, odnosno bakarnog doba, pa sve do gvozdenog doba.

Ovi nalazi, prema tumačenju tima, ukazuju na to da su ljudi tokom dugog perioda drevne istorije boravili na toj planini ili je posećivali. Istovremeno, oni mogu pomoći u određivanju područja koja bi trebalo detaljnije arheološki istražiti.

Lauren Vitke je iznela i mogućnost da je keramika korišćena za “čuvanje hrane i zaliha na barci”, a potom da je ostala na mestu pošto je Nojeva porodica, prema biblijskom narativu, napustila barku i podigla logor.

Džons, međutim, priznaje da sama keramika ne može dokazati da Durupinar predstavlja Nojevu barku, niti da može pokazati da su ljudi koji su ostavili te predmete bili povezani sa bilo kakvim brodom.

Ilustracija: JL / Alamy / Profimedia

Formacija koja decenijama deli istraživače

Durupinar je neobičan pre svega zbog svog izduženog oblika. Upravo njegova sličnost sa “brodom” jedan je od glavnih razloga zbog kojih ga pojedini istraživači povezuju s biblijskim opisom Nojeve barke.

Prema Svetom pismu, barka je bila duga približno 157 metara, široka oko 26 metara i visoka oko 16 metara.

Lokalne priče navode da su obilne kiše i zemljotresi 1948. godine otkrili neobičan obris formacije, koju je navodno prvi primetio jedan kurdski pastir. Lokalitet je zvanično identifikovan 1959. godine, kada je turski vojni kapetan Ilhan Durupinar uočio njegov oblik na fotografijama snimljenim iz vazduha.

Od tada je formacija predmet brojnih istraživanja i rasprava.

Rani istraživači koji su pregledali i iskopavali lokalitet izvestili su da su pronalazili samo zemlju i kamenje i zaključili da je reč o prirodno formiranoj geološkoj strukturi, a ne ostacima plovila.

Većina geologa i dalje zastupa prirodno geološko objašnjenje, dok istraživači koji tragaju za Nojevom barkom smatraju da nova radarska merenja, uzorci iz bušenja i pronađena keramika opravdavaju nastavak istraživanja.

Za sada, međutim, nijedan od tih nalaza nije sam po sebi potvrdio da se ispod formacije nalaze ostaci biblijske barke.

“Ono što me najviše uzbuđuje u ovoj fazi jeste to što prelazimo sa snimanja iz daljine na prikupljanje fizičkih uzoraka iz dubine lokaliteta”, rekao je Džons.

Po njegovim rečima, to istraživačima omogućava da naučnim metodama proveravaju hipoteze o kojima se raspravlja već decenijama.

(Telegraf.rs)