Crkva Svetog Mihaila je uklesana u stenu iznad provalije: Uz nju se nalazi manastir star više od 1.000 godina

Uvek zanimljiva Barselona svake godine privuče veliki broj posetilaca, a kako i ne bi kada ima toliko toga da ponudi. Ipak, za još jedno čudo vredno divljenja treba se uputiti pedesetak kilometara od samog grada.

U planinskom području Kingles de Berti dočekaće vas crkva Svetog Mihaila, smeštena u prirodnoj šupljini stene, tik uz provaliju u koju se obrušavaju spektakularni vodopadi.

Preporučujemo

Crkva nema uobičajeni krov

Crkva se nalazi u sklopu nekadašnjeg benediktinskog manastira Sant Mikel del Faj, koji je danas deo zaštićenog prirodnog područja u kojem se srednjovekovna arhitektura stapa s impresivnim liticama, pećinama i vodopadima. U okviru kompleksa nalazi se i kapela Svetog Martina.

Za razliku od klasičnih svetinja, crkva Svetog Mihaila nema uobičajeni krov - njen svod je sama stena, pa se građevina gotovo neprimetno stapa s prirodnim okruženjem.

Na ulazu se ističe luk, dok se u unutrašnjosti nalaze istorijski grobni spomenici i drugi ostaci povezani sa nekadašnjim verskim životom manastira.

Priča o Sant Mikel del Faju neraskidivo je povezana s plemićem Gombauom de Besorom, gospodarom obližnjeg dvorca Montbuji. Godine 997. grofovi Barselone, Ramon Borelj i Ermesinda, poverili su mu crkvu Svetog Mihaila i pripadajuće zemljište kako bi na tom mestu osnovao manastir.

Manastir se u pisanim izvorima pominje već 1006. godine, dok ga je Gombau de Besora 1042. povezao sa moćnom opatijom Sen Viktor u Marselju, u Francuskoj.

Ipak, velika monaška zajednica tamo nikada nije zaživela. Manastir je uglavnom imao pet ili šest monaha, a od 14. veka njihov broj počeo je da opada. Do kasnijeg perioda zajednica se svela na svega nekoliko monaha.

Kompleks prešao u privatne ruke

Godine 1567. priorat je sekularizovan i povezan s crkvenom upravom u Đironi, čime je započeo postepeni kraj njegovog nekadašnjeg monaškog života, prenosi Putni Kofer.

Nakon ukidanja priorata, kompleks je prešao u privatne ruke i postepeno se pretvorio u popularno izletište. Tokom 19. veka promenio je vlasnike, a 1875. godine započeti su radovi na pristupnom putu koji je olakšao dolazak posetilaca. Organizovanim prevozom iz Barselone do ovog neobičnog mesta moglo se stići za manje od dva sata.

Nekadašnje manastirske prostorije dobile su novu namenu. U kompleksu su otvoreni hotel i restoran, pa su posetioci mogli da prenoće, uživaju u hrani i impresivnom pogledu na kanjon i vodopade.

Tokom Španskog građanskog rata, koji je počeo 1936. godine, lokalitet je pretrpeo oštećenja i pljačku. Crkvene prostorije korišćene su kao skladišta, dok su pojedini delovi kompleksa u različitim periodima služili kao skloništa i prostori za smeštaj stoke.

Posebnu čar ovom mestu daje spektakularna priroda koja ga okružuje. Reke Tenes i Rosinjol oblikovale su krečnjačke stene, stvarajući duboke useke, jezerca, pećine i impresivne vodopade.

Posebno je upečatljiv vodopad reke Tenes, koji se obrušava niz stenu u dolinu. Prema zvaničnom opisu prirodnog područja, visok je oko 100 metara. Njegov izgled naročito dolazi do izražaja nakon obilnih kiša.

(Telegraf.rs)