Kinezi decenijama sade drveće u pustinji: Sada satelitski snimci otkrivaju šta su zapravo učinili

Kina u poslednjim decenijama sprovodi ambiciozan ekološki poduhvat, koji bi trebalo da promeni lice jedne od najvećih i najsušnijih pustinja na svetu.

Pošumljavanje delova pustinje Takla Makan, u Tarimskoj kotlini, pokazuje da ljudska intervencija može stvoriti prirodni “upijač” ugljen-dioksida, tačnije područje koje apsorbuje više CO2 iz atmosfere nego što ga oslobađa.

Preporučujemo

"Biološka praznina"

Ovaj ambiciozni projekat Kine bi mogao da pomogne u borbi protiv klimatskih promena i u procesu dezertifikacije, prenosi Live Science.

Pustinja Takla Makan se prostire na oko 337.000 kvadratnih kilometara. Okružena je visokim planinama koje sprečavaju dolazak vlažnog vazduha, tokom većeg dela godine, stvarajući surove uslove u kojima je gotovo nemoguće da opstane većina biljnih vrsta.

Preko 95% površine čini pesak, zbog čega je Takla Makan dugo smatrana “biološkom prazninom”. Od 1950-ih, širenje urbanih i poljoprivrednih oblasti u Kini pogoršalo je problem - povećale su se peščane oluje koje odnose tlo i talože pesak, pogoršavajući dezertifikaciju.

Satelitski snimak pustinje Takla Makan; Foto: HO / AFP / Profimedia

Veliki zeleni zid

Godine 1978, Kina je pokrenula Program zaštitnih pojaseva Tri severa, poznat i kao Veliki zeleni zid. Reč je o ogromnom ekološkom projektu s ciljem da se uspori širenje pustinja.

Plan je pošumljavanje duž ivica pustinja Takla Makan i Gobi, a do danas je zasađeno više od 66 milijardi stabala!

Do 2024. godine je završeno pošumljavanje oboda Takla Makana, a naučnici ističu da je to stabilizovalo peščane dine i povećalo pokrivenost šumom u Kini sa 10% teritorije 1949. godine na više od 25% danas.

Šta kažu podaci s terena?

Nova istraživanja pokazuju da vegetacija duž oboda Takla Makana apsorbuje više CO2 iz atmosfere nego što pustinja oslobađa, što znači da “zeleni pojas” funkcioniše kao stabilni prirodni “upijač” ugljen-dioksida.

Naučnici su analizirali podatke sa terena i satelitske snimke vegetacije, padavina, fotosinteze i tokova CO2 u poslednjih 25 godina. Koristili su i model Carbon Tracker, Nacionalne uprave za okeane i atmosferu (NOAA) kako bi potvrdili podatke o apsorpciji ugljen-dioksida.

Rezultati, objavljeni 19. januara u časopisu PNAS, pokazuju dugoročnu tendenciju širenja vegetacije i povećanja “upijanja” CO2, vremenski i prostorno usklađenu sa realizacijom Velikog Zelenog Zida.

Foto: Roland and Sabrina Michaud / akg-images / Profimedia

Dugoročni "upijač"

Prethodna istraživanja su ukazivala da Takla Makan može apsorbovati ugljen-dioksid, ali su se uglavnom bavila samim peskom, koji nije pouzdan kao dugoročni “upijač” - jer zagrejani vazduh u pesku oslobađa deo CO2.

Profesor Juk Jung, koautor studije, zaključio je:

“Na osnovu rezultata istraživanja, Takla Makan, iako samo u obodnim delovima, predstavlja prvi uspešan model koji pokazuje da je moguće pretvoriti pustinju u apsorber ugljen-dioksida“.

(Telegraf.rs)