Izgradili čudesni podzemni sistem ispod grada: Ovaj "betonski džin" sa 59 stubova čuva ljude od katastrofe

Ispod površine zemlje, na periferiji Tokija, nalazi se jedan od najimpresivnijih građevinskih poduhvata namenjenih zaštiti od poplava.

Reč je o sistemu poznatom kao G-Cans, odnosno Metropolitan Area Outer Underground Discharge Channel, ogromnoj podzemnoj infrastrukturi koja prikuplja višak vode tokom obilnih kiša i tajfuna, a zatim je moćnim pumpama preusmerava u reku Edo.

Preporučujemo

Izgradnja počela 1992. godine

Ovaj sistem smatra se najvećim podzemnim postrojenjem za preusmeravanje poplavnih voda na svetu. Nalazi se između gradova Šova i Kasukabe, u japanskoj prefekturi Saitama.

Njegova izgradnja počela je 1992. godine, a završena je početkom 2006. godine. Osnovna namena bila je da se spreči izlivanje velikih gradskih kanala i reka, čije vode tokom kišnih sezona i snažnih tajfuna mogu da ugroze naselja i infrastrukturu.

Razlog za izgradnju G-Cans sistema krije se u specifičnom geografskom položaju ovog područja. Slivovi reka Naka i Ajase nalaze se u niskoj ravnici, okruženi velikim rekama poput Tone, Edogave i Arakave.

Teren je nalik dnu ogromne posude, pa se voda lako zadržava, dok blagi nagibi rečnih korita usporavaju njen oticaj. Zbog toga nivo vode posle obilnih padavina ne opada brzo, a poplave su godinama predstavljale ozbiljan problem.

Foto: Shun Kato / Jiji Press Photo / Profimedia

Pet betonskih komora

Prema podacima japanskog Ministarstva za zemljište, infrastrukturu, saobraćaj i turizam, projekat je realizovan u etapama, kako bi pojedini delovi mogli da počnu da rade i pre završetka čitavog sistema.

Tako je prva deonica, duga 3,3 kilometra, počela probno da funkcioniše u junu 2002. godine. Kompletan sistem završen je u junu 2006, nakon 13 godina radova.

G-Cans se sastoji od pet betonskih komora, povezanih podzemnim tunelom dugim oko 6,3 kilometra, koji se proteže na dubini od približno 50 metara. Kada se voda iz okolnih reka izlije iz svojih korita, ona se preko posebnih ulaznih objekata usmerava u ova okna, a zatim kroz podzemni tunel odlazi do ogromnog rezervoara.

Jedan od najimpresivnijih delova čitavog kompleksa jeste rezervoar za regulisanje pritiska, koji se često naziva i “podzemni hram“. Nalazi se oko 22 metra ispod zemlje, dug je 177 metara, širok 78 metara i visok 18 metara.

Pumpe pokreću gasne turbine

Njegov plafon oslanja se na 59 masivnih betonskih stubova, od kojih svaki teži oko 500 tona. Njihova uloga nije samo da nose konstrukciju već i da spreče njeno podizanje pod pritiskom podzemnih voda.

Na kraju ovog podzemnog puta nalazi se pumpna stanica, “srce” celog sistema. U njoj su postavljene četiri ogromne pumpe, od kojih svaka može da izbaci 50 kubnih metara vode u sekundi. Kada rade istovremeno, njihov ukupni kapacitet dostiže 200 kubnih metara u sekundi, odnosno količinu vode koja bi napunila bazen dužine 25 metara za samo jednu sekundu.

Pumpe pokreću gasne turbine prilagođene iz avio-industrije, snage oko 14.000 konjskih snaga. One izbacuju višak vode u reku Edogavu, čime se smanjuje opasnost od poplava u okolnim naseljima.

Japansko Ministarstvo navodi da je završetak ovog projekta značajno smanjio broj poplavljenih kuća i površinu područja zahvaćenih poplavama. Tako je infrastruktura, skrivena duboko ispod zemlje, postala jedan od važnih oslonaca zaštite šireg područja Tokija od vodenih nepogoda.

(Telegraf.rs)