48

SVE O SKENDERBEGU: Ovo je Đurađ Kastriot, junak srpske krvi kojeg krademo Albancima... Ili ga oni ipak kradu nama? (FOTO)

Skenderbeg je jedna od najveličanstvenijih ličnosti XV veka u čitavoj Evropi. Postao je legenda još za života jer je Turcima nanosio uzastopne poraze, ponekad i dva u istom danu. Pradeda i deda su mu verovatno bili srpskog porekla, jer albanski hroničar Đon Muzaka piše 1510. da je Đurađ Kastriot bio "srpske prirode", a ipak je neosporno albanski heroj. Kako to?

Skenderbegov portret iz XV veka u Galeriji Ufici u Firenci. Foto: Wikimedia Commons/Soerfm/Kenzhigaliyev

Đurađ Kastriot — kako je sam sebe ćirilicom nazvao u jednom pismu 1450. — došao je na svet 6. maja 1405. godine, najverovatnije u selu Šine kod Debra, na porodičnom posedu. Postoji malo podataka vezanih za rani period Kastriota, ali je sigurno da je ili Đurađev deda Pavle (alb. Pal) ili Pavlov otac, sredinom XIV veka dobio od nekog srpskog vladara zemlju na upravu.

Pavle je imao tri sina: Konstantina, Aleksija i Jovana (alb. Đon). Jovan je oženio Vojisavu za koju se veruje da je od Brankovića, ili Vukova ili Grgurova ćerka. Rodili su devetoro dece od kojih je većina imala srpska imena: pored Đurađa, tu su bili Staniša, Repoš i Kostandin, te Mara, Jelena, Anđelina, Vlajka i Mamica.

Kada se Đurađ rodio, njegov otac Jovan držao je zemlju između Lješa i Debra. Prinuđen da postane turski vazal, poslao je Stanišu i Đurađa kao taoce u Jedrene, tada prestonicu Otomanske imperije (Carigrad još nisu osvojili). Đurađ je prošao vojnu obuku i postao dvorjanin Murata II, prešao na islam, prozvan Skenderbegom (tur. Iskender bej, "gospodar Aleksandar") i ratovao protiv hrišćana. Kada je 1432. izbio arbanaški ustanak protiv Osmanlija pod vođstvom Topija i Arijanita, a Đurađ bio pozvan od rođaka da se vrati kući, ignorisao je taj poziv i ostao veran sultanu.

Jugozapadni Balkan tokom prve polovine XV veka. Foto: Wikimedia Commons/MilosHaran

Uznapredovao je do spahije, pa subaše, pa valije (zapovedao nad 5.000 konjanika), dobio sopstvene timare i preuzeo očeve posede (Jovan je umro kao pravoslavni monah Joakim, a sahranjen je u srpskom manastiru Hilandaru), dobio i Debarski sandžak na upravu, ali verovatno nikada nije svim srcem postao musliman. Uostalom, njegovo ime se nalazi u očevoj povelji iz 1426. godine kojom je ovaj donirao dva sela Hilandaru, kao i u dokumentu kojim je Jovan za sebe i svoja tri sina kupio pravo da boravi u toj svetinji.

Ovo je postalo jasno tokom Bitke kod Niša 1443. godine, kada su Srbi i Ugari pod Đurađom Brankovićem i Janošom Hunjadijem potukli Osmanlije, a Skenderbeg dezertirao sa svojih 300 najvernijih ljudi, otišao u Kroju koju je na prevaru zauzeo (turskom kastelanu je pokazao falsifikovani sultanov ferman), razvio crvenu zastavu s crnim dvoglavim orlom (kojeg je, valjda, preuzeo od Nemanjića) i počeo da se potpisuje kao "gospodar Albanije" (lat. Dominus Albaniae).

Tu se vratio na hrišćanstvo, proglasio naslednikom Balšića kao gospodara Zete i Albanije, okružio mahom AlbancimaSrbima i Vlasima (Albanac mu je bio protonotarijus, a pisar i kancelar Nikac Vukosalić), okupio arbanašku i okolnu srpsku vlastelu (Arijaniti, Dukađini, Muzaka, Topija, Crnojevići, Dušmani, poarbanašeni Srbi, Spanija, poarbanašeni Grci) i u Lješu na teritoriji Mletačke republike stvorio tzv. Lješku ligu sa sobom kao vojnim zapovednikom.

Dvoboj Skenderbega sa Tatarinom na otomanskom dvoru oko 1439. godine. Foto: Wikipedia/Christopher Amberger/Gaius Claudius Nero

Već leta 1444. nanosi teški poraz Turcima u Bici kod Torviola kada trostruko brojnija osmanlijska vojska upada u vešto postavljenu zamku. Ta Skenderbegova pobeda odjekuje Evropom, a on ih naredne godine ponovo mami u jednu dolinu i ponovo tuče. Naredne godine ih tuče još dva puta.

Mleci, koji su kontrolisali srpsko i albansko primorje, postaju sumnjičavi i okreću se protiv Skenderbega, te ulaze u savez sa Turcima 1448. godine. On prvo tuče otomansku vojsku (mada gubi Svetigrad), kom prilikom zarobljava Mustafa-pašu kojeg potom vraća za 25.000 dukata, a potom tuče i Mletke kod Skadra.

Zatim odmah hrli da se spoji sa Janošem Hunjadijem koji mu je krenuo u pomoć, ali ne stiže na vreme: Osmanlije u tzv. Drugoj kosovskoj bici nanose težak poraz Ugarima oktobra 1448. Skenderbeg je navodno bio na samo 20-ak kilometara od Kosova polja kada su se hrišćani slomili, i opet navodno — iz besa i osvete poharao srpsko Kosovo zbog toga što je despot Đurađ Branković ometao kretanje krstaša jer je u tom trenutku bio saveznik sultana (ova bitka je bila kraj svake nade da će hrišćani proterati Turke sa Balkana).

Skenderbeg nanosi poraz Osmanlijama 1453. godine. Foto: Wikimedia Commons/Jost Amman

Murat II juna 1450. godine na čelu 100.000 Osmanlija otpočinje opsadu Kroje; Skenderbeg odbranu poverava napolitanskom grofu Vrani Kontiju, ostavlja mu svega 1.500 ljudi, a sa ostatkom vojske u kojoj su pored Albanaca i Srba sada i Nemci, Francuzi i Italijani, napada turske logore i linije snabdevanja. Opsada propada oktobra meseca nakon tri neuspešna juriša i Skenderbeg uspeva da povrati veći deo teritorije.

Januara naredne godine stupa u vazalni odnos prema aragonskom Napuljskom kraljevstvu u zamenu za vojnu pomoć, a Alfonso V ga imenuje "generalnim kapetanom". Njegov primer slede morejski despot Dimitrije Paleolog, ali i drugi albanski velikaši poput moćnog Đorđa Arijanita Komninovića (on sam to prezime koristi u prepisci sa Alfonsom V, dok ga ponegde zovu Golemi) čiju ćerku Doniku Đurađ Kastriot ženi 21. aprila u pravoslavnom manastiru Ardenica. Maja meseca u Kroju stiže odred od stotinak katalonskih vojnika, a godinu dana kasnije Alfons V šalje potkralja. Zbog toga se istoričari spore da li je Albanija bila deo Krune Aragona ili nije.

Skenderbeg 21. jula 1452. godine nanosi poraz jednoj turskoj vojsci iznenadnim jurišom, a potom forsira marš i istog dana pobeđuje i drugu. 22. aprila 1453. tuče vojsku pod komandom Ibrahim-paše: lilo je kao iz kabla kada je Skenderbeg naredio juriš konjice na turski logor, usled čega je nastao haos u kome je Ibrahim-paša poginuo a Turci se razbežali. Nakon ove pobede nad sultanom koji je samo mesec dana kasnije osvojio Carigrad, čak i Dukađini prekidaju sva neprijateljstva prema Kastriotima.

Pravoslavni albanski manastir Ardenica u kom su se uzeli Skenderbeg i Donika Arijaniti Komninović. Foto: Wikimedia Commons/Pudelek

Te godine, Đurađ — koji nikada nije spavao više od pet sati dnevno — tajno posećuje Napulj i Vatikan (palata u kojoj je odseo u Rimu danas nosi njegovo ime, kao i trg na kojem se nalazi), a jula 1455. godine opseda Berat. Ova operacija propada na katastrofalan način jer Turci obećavaju predaju a onda koriste odlazak Skenderbega i uljuljkanost njegove vojske: gine 5.000 albanskih konjanika, mahom ljudi Đorđa Arijanita koji nakon toga stavlja zeta na distancu. Zatim ga izdaje sinovac Hamza Branilo Kastriot koji se vraća sultanu, dok Đorđe Strez Balšić (Skenderbegov sestrić) prodaje Turcima svoje utvrđenje. Osmanlije i Mleci pletu mrežu zavera oko njega, ali on uspeva da opstane.

Leta 1457. stiže 70.000 Osmanlija na čelu sa Isak-begom i izdajnikom Hamzom. Skenderbeg dugo izbegava bitku, a onda kad su ga svi otpisali, iznenada napada turski logor i satire ga. Pola turske vojske je ili mrtvo ili zarobljeno, skupa sa svim blagom. Hamzu šalje u napuljsko zatočeništvo, sa Mehmedom II potpisuje petogodišnji mir, a papa mu daje titulu "prvaka Hristovog" (lat. Athleta Christi).

O proleću dve godine docnije u Kroju stiže rasprestoljeni despot Stefan Branković, a nakon sloma Srpske despotovine te godine počinju njih dvojica da kuju planove o savezništvu i oslobođenju, ali od toga nema ništa. Stefan naredne godine ženi drugu ćerku Đorđa Arjianita, Angelinu, koju naša Crkva danas slavi kao Prepodobnu mati Angelinu, i oni uskoro odlaze u Italiju.

Skenderbegovi šlem i mač koji se danas čuvaju u Beču. Foto: Wikimedia Commons/Lumturi1989

1460. godine na poziv novog napuljskog kralja Ferdinanda, Skenderbeg intervenište u Italiji kako bi ugušio pobunu plemstva. Prvo šalje sestrića Ivana Streza Balšića sa 500 konjanika, a zatim lično sa 1.000 konjanika i 2.000 pešaka prelazi Otrantska vrata i tuče pobunjenike, nakon čega se vraća u Albaniju. Interesanta je njegova prepiska sa Đovanijem Orsinijem koji mu je nudio savezništvo samo da ostane po strani; Skenderbeg mu je kazao da Arbanasi nikada ne izdaju prijatelje, a Ferdinandu u pismu rekao: "Neka Gospod čuva Vaše Veličanstvo od bolesti i štete i opasnosti, ali šta god da se desi, ja sam prijatelj vrline a ne blaga".

Tri godine kasnije Skenderbeg odbija tri velike osmanlijske vojske zaredom, a nanosi im težak poraz i kod Ohrida tako što glumi povlačenje zbog čega Turci izlaze na bojište. Tokom pobede aprila 1465. u tursko zarobljeništvo padaju njegovi zapovednici Moisi Golemi i Vladan Đurica; Osmanlije odbijaju i otkup i razmenu, te ih žive deru, posle čega Skenderbeg više ne uzima zarobljenike.

1466. počinje druga turska opsada Kroje čijom odbranom zapoveda Tanuš Topija, dok Skenderbeg po Italiji kamči novac. Papa Pavle II je, međutim, škrt pa Đurađ u jednom trenutku ima problem čak i da plati račun za stan u kojem je odseo, što ga navodi da ogorčeno prokomentariše da bi umesto što se bori protiv Otomana trebalo da se bori protiv Crkve. Nakon povratku u Albaniju stupa u savez sa Lekom Dukađinijem i tuče Osmanlije u još nekoliko navrata, napokon razbija i opsadu Kroje, ali tada stiže poslednja turska vojska pod komandom velikog vezira Mahmud-paše Anđelovića koja uništava ionako već umornu, izmrcvaljenu i isceđenju zemlju.

Smrt Skenderbega, drvorez iz XVI veka. Foto: Wikimedia Commonsa/zeri.info

Skenderbeg se skriva u planinama, beži na obalu, planira da sakupi preživele albanske velikaše u Lješu radi novog saveza, ali se razboljeva i umire od malarije 17. januara 1468. godine. Kralj Ferdinand šalje Đurađevoj udovici i sinu Jovanu pismo saučešća u kojem piše da je "Skenderbeg nama bio kao otac" te da "žalimo ovu smrt ne manje nego smrt kralja Alfonsa". Jovan II Kastriot (koji je oženio Jerinu Branković, ćerku despota Lazara) nastavlja očevu borbu, čak i nakon pada Kroje i Skadra, kao i njegov sin Đurađ II, izbijaju i ustanci nevezani za njih, ali sve je uzalud.

Napuljsko kraljevstvo je narednih decenija primilo veliki broj albanskih izbeglica, što vlastele što prostog puka, a njihovi potomci i dalje žive na jugu Italije. Kastriotima su dodeljene zemlje i titule: Jovan II je postao grof Spoleta i vojvoda San Pjetra (potomci njegovi sa Jerinom po ženskoj liniji danas su pripadnici Kuće Sanseverino). Skenderbega čak su i Osmanlije "poštovale": kada su zauzeli Lješ, otvorili su njegovu grobnicu i od kostiju ovog heroja pravili talismane verujući da će im uliti hrabrost.

Mnogo se priča o etničkoj pripadnosti Kastriota, pa se tvrdi da su oni bili Srbi. Samo prezime Kastriot možda dolazi od grčke reči "kastro" koja dolazi od latinske "kastrum", što znači "tvrđava, utvrđenje, kaštel", što može biti u vezi sa prvobitnim kastelanstvom u Kanini; ali, možda dolazi i od toponima: dva kandidata za to postoje, selo Kastriot kod Debra, ili pak Kastrat kod Skadra.

Grb Kuće Kastriot čiji je najpoznatiji pripadnik bio Skenderbeg. Foto: Wikimedia Commons/Nicholson1989

Šta su tačno bili po daljem etničkom poreklu nemoguće je utvrditi i raščivijati jer stvari nisu tako jednostavno kakvima se čine. Međutim, albanski hroničar Đon Muzaka, pripadnik jedne od najmoćnijih arbanaških kuća u srednjem veku, piše 1510. godine da je Đurađ Kastriot bio "srpske prirode". Neki zapadni istoričari pre dva veka su spekulisali o zetskom bratstvu Branilovića kao rodovskom ishodištu Kastriota, a nemački istoričar Franc Babinger o srpskom kefaliji Branilu kao Đurađevom pradedi govori i pre pola veka. Drugi izvori takođe govore o srpskom poreklu Pavlovog oca. Neki pominju i grčko.

Ipak, do početka XV veka izvesno je da su bili u dobroj meri poarbanašeni, mada ne u potpunosti. O ovome treba pažljivo pričati i ne donositi prenagljene zaključke i proizvoljne ocene, iz nekoliko razloga. Prvo, etnički identitet u srednjem veku nije bio zacementiran kao danas, a ni danas čak nije zacementiran koliko se obično misli. Drugo, nije bio nevažan, ali nije bio ni u tolikoj meri bitan jer su druge stvari bile mnogo važnije: religija, porodica, feudalna lojalnost, ekonomija.

Otac Pavla Kastriota možda jeste bio Srbin, ali su oni do Skenderbega postali, ako ne totalno poarbanašeni a ono verovatno utopljeni u arbanaški politički, jezički i kulturni milje, uprkos tome što su albanske etničke granice tada bile znatno uže nego danas (moguće da su obuhvatale samo delove severne i centralne današnje Albanije). Reći da je Đurađ Kastriot bio srpski junak kojeg su nam Albanci ukrali, isto je kao da nas same neko optuži da smo ukrali Zorana Radmilovića (kao unuka nemačkog doseljenika Riharda Langa) od Nemaca, ili da Ruse neko optuži da su ukrali barona Vrangela (kao izdanka baltičko-nemačke vlastele) od Nemaca.

Đurađ Kastriot zvani Skenderbeg, ilustracija Koste Madrovića iz 1885. godine. Foto: Wikimedia Commons/Ilustrovana istorija srpskog naroda od najstarijih vremena do proglašenja nove kraljevine/Kosta Mandrović

Šta god da je bio Skenderbegov pradeda, ili čak i on sam, ipak je delovao i slavu sticao mahom među Albancima i mahom sa Albancima. Mahom! Uostalom, celog života se potpisivao isključivo kao "gospodar Albanije". Sećanje na njega opstalo je posebno kod Arbanasa u Italiji, ali takođe i kod Albanaca na Balkanu.

Pisali su i Srbi o njemu, da se razumemo. Njegoš u "Gorskom vijencu" kaže da je "Skenderbeg srca Obilića"; Martin Segon, srbokatolički ulcinjski biskup, piše 1480. godine prvu kratku biografiju Đurađa Kastriota; petnaestak godina kasnije Konstantin Mihailović od Ostrovice piše "Janičareve uspomene" u kojima Skenderbeg igra bitnu ulogu.

Ali, to ništa ne govori o njegovom identitetu jer svi su pisali o Skenderbegu: albanski iseljenici u Italiji, italijanski hroničari, danski filozof Ludvig Holberg ga naziva jednim od najvećih vojskovođa ikada, engleski pisci u XVIII veku pišu drame o njemu, Vivaldi početkom tog stoleća komponuje operu "Skenderbeg". On je postao legenda i na Balkanu i na Zapadu još za svog života, zato što je bio istinski junak. Problem nama je, možda, da priznamo da Albanci imaju junaka.

Skenderbegova bista. Foto: Wikimedia Commons/Avi1111

(O. Š.)

Tagovi: Albanci, Albanija, Aragon, Arbanasi, Crkva, Đurađ Kastriot, Grci, Grčka, Hrišćani, Hrišćanstvo, Islam, Istorija, Italija, Katolička crkva, Mletačka republika, Muslimani, Napuljsko kraljevstvo, Osmanlije, Osmanlijsko carstvo, Otomanska imperija, Otomansko carstvo, Papa, Pravoslavci, Pravoslavlje, Pravoslavna crkva, Šiptari, Skenderbeg, Skenderbegov trg, Srbi, Srbija, Srednjovekovna Srbija, Srednji vek, Turci, Turska, Zabavnik

Pogledajte sve vesti u poslednja 24 sata

Komentari (48)
Poređaj komentare:
  • M
    Marin

    ZASTAVA SKENDERBEGA i IDENTITI njegovo pleme ima zastavu dvoglavog orla a dvoglavi orao postoji prije Bizantinaca ! i to biste trebali znati ! Na zastavi plemena Kastrioti nije tip bizantske krune i ima dvije krune na glavi svakog orla koji oslikava dva dijela jednog Rimskog carstva Bizan i Zapad ! I jasno se vidi iznad glave orla je ŠESTEROKRAKA ŽUTA ZVIJZEDA koja je znak AFRO-DITE a i malo dijet zna da se DITA kaže na albanskom DAN ! pa ima i pozdrav i pleme. npr. MIRDITA ! a i po mitu ILIRIOS je baka AFRODITA ! slavenski se dakle kaže DANICA a staroalbanski AFRODITA a DITA nemaju ni grci i najbliže što imaju tome je NITA znak za jutro ! Osim toga Skenderebg je rođen u mjsetu DEBAR što hebrejski znači riječ !! od starohebrejskog ili predhebrejskog jezika RASI a RASI je kod staroalbanaca OBRUĆ bačve vina ali i znak za krug a ime za grožđe je RUŠI !! VINO se kaže kod staroalbanca VENA i oznaka je i za krv koja se u starih rimljana bacala tj. prolijevala vino na vatru kao žrtva i čast precima i od čega je od vatre ostao PRUŠI tj. žar pepela tj. znak predaka koji iz žara prenose rod ! To su poznate LIBACIJE u antropolatrijama -štovanju predaka kao prolijevanje žrtvenog vina . PRUŠI kao PE(od) RUŠI: od grožđa i vina kao krvi je dakle žar PEPELA iz koje se reanimira duša u slici ptice FENIKSA i povezana je sa Feničanima !! VENA je slika i krvi i povezana sa skrvnim žilama.VENA kao vino u albanaca je povezana i sa ostalim pojmovima s Jadrana . Za mjesto se staroalbanki kaže VENDI i katundi. Dakle jasno je kako je to povezano i sa VENETIMA.Albanci kažu za vinograd VENEŠTA i iz čega se izvodi i pojma za VENERA VENE-RA je vino boga RA ! a sufiks kada se premeta u prefiks daje RA-VENA kao topomin u Veneciji npr. Ravenski egzarhat !! a ako u prefiksu tražimo trag podrijetla čitanjem unazad RA kao AR dobivamo AR-VENA koji po pravilima vitacizma B=V daje ARBENA tj. pleme ALBENA odnosno sa nastakom EŠ ARBENEŠ koji se i u enciklopediji tumači kao vrsta crnog vina ! samo što Pojma AR je oznaka za MEĐU ! jer po ZAKONU DIVOVA kod Leke Dukađinija kada div udarcem sjekire uspije sasječi stablo oraha ( AR, ARA) do njegova ušča to se smatra međom koja se ne osporava ! Tako da se radi o Divu koji stvara međe AR-B(E)N (E) je poluglas ali koji se isto čita i kao i E ! a BN tj. B(E)N znači -me bo-činiti !dakle onaj koji čini određuje međe ! Isto je i sa ilirskim bogom rata ARMATUS !! od ARMAT bez nastavka US ! Slaveni u obožavanju ovga boga u savezima bratimljenja sa ilirima dodaju "S" slovo pojmu kao znak saveza i tako dobivaju pojma za pleme SARMATI . Inače osnova je SARMA tj. od RAŠ ŠARMA u drevnoj Mezopotamiji Š-ARMA pa premetanje Š u ARMA-Š dolazimo do ŠAMRA ŠAM-RA u ŠAM-AR tj. SAMARija ! A SAMAR je u staroalbanca sedlo za magarca ! Magarac u staroalbanca je GOMAR a hebrejski jako blizu GOMARE a arapski HOMAR ! Dok je slavenski imatek POST-ODJEK MAGARE koje je najbliže kada MAG se izvrne u GAM-ARE slično GOMARE !! AR. je orah međa a MAT je mjeriti od inf. staroalbanskog me mat: mjeriti ! od toga i svi pojmovi za mjerenje ŠEST-AR, MET-AR, HEKT-AR itd. pa i topomin u Kananu u bibliji kada Izrael osvaja zemlju počinje od topomina AR kao međaša. RASI i RUSI su pojmovi koji su prenijeli pravikinzi poznati kao narodi s mora iz biblije iz Mediterana i kada je jedan njihov dio izišao iz Mediterana vani i uz obalu ploveči stigao na sjever a kasnije jedan njihov dio kada se spustio rijekama dolej ka slavenima koje je pidjarmio i kojima je dao ime RUSI I RASI pa i URAL koji unazd čitan je LARU tj. KULT LARA iz Bliskog istoka !! pa zato i ima toliko imena npr. LARSON itd. pojma DRASA je kod staroalbanskog obrađeno drvo i iz njega imamo i vikinško mitsko drvo YGG DRASIL kombinacija od kratice DRASA kao DRA i SIL što znači vrtnju inf.alb. -mu sil : vrtjeti ! što znači DRVO koje se vrti tj. Os svijeta !! i time taj pojma postaje i znak za posebnu rasu jer se pojmu RASA dodaje tvrdi član D" kao u engelza THE samo ovdje tvrđe čitan kao D a RAZZA le latinski rasa pa imena RAŠKA su slaveni preuzeli od pojma drva DRASA i ime Rastko su nastali iz toga. itd. itd a što se tiče sahrane Skenderbegove brače u srpskom manastiru, trebamo razumijeti i običaje onih vremena i modusa političkih kompromisa i modusa vivendi -suživota u kombinacijama bratsatava, kumstava, miješanih brakova i političkih saveza, zajedničkih oltara pravoslavnih i katoličkih , međusobnu razmjenu imena iz tih odnosa, preuzimanja krsnih slava i korištenje sakramenata kao ravnopravnih i kod pravoslavaca i katolika. O tome svjedoče i zajednički oltari i brakovi i bratstva i kumstva i preuzimenje krsnih slava iu to ime. Kada je riječ o miješanom braku katolika sa pravoslavkom u slučaju VOJISLAVE onda je majka davala imena djeci sa svoje strane a kada bi pravoslavac oženio katolkinju onda je majka davala albanska imena, tako i u kumstvim i bratstvima !! Najčešće korištena imena se kod bratstava i kumstava u razmjeni imena su ĐERĐ. STANIŠA i VUKA koje su albanci preuzimali kao znak jamstva kumstava i bratimljenja jer je ĐERĐ bio junak bez premca koji je držao BESU a kako mu je brat bio STANIŠA onda se u bratimljenjima rado uzimalo i to ime kao jamstvo a pojma VUKA se uzimalo zbog drevne veze i uspomene na vezu sa susjedima slavena koji su odmah bili tu oko Dunava kao barbara od kojih je slikovito nastali ROMULO I REM koje je dojila divlja dojilica vučica i od kojih je imalo kasnije nastati civilizacija. Čak i pojam UJAK je izraz koji se koristio kod svojti roda a izvodi se od UJKU -VUK na albanskom ! S druge strane crnogorci su uzimali albanska imena ĐON, LEKA I KOLE kao poznatija imena u jamstvima bratstva i kumstava. Dakle, miješani brakovi su posebno bili uzor i način da se narodi smiruju i to su i prvi pokušaji EKUMENIZMA ! i tome su i služili jer su ukazivali da je ista vjera i da u to ime trebamo se više zbližiti. Tek nakon ovog možda vam bude jasno kako je moguče da su Skenderbegova brača pokopan u pravoslavnom groblju !! ili kako neki katolici su do nedavno držali krsne slave u svojim kučama !

  • S
    SM

    Otac mu je sigurno bio Srbin kaze pisac,a za DJordja se ne zna sta je bio.Da pitamo dete od tri godine,mozda nam ono kaze.

  • B
    bekim

    E vala bas ste cudni ljudi.valjda ste svesni sta pricate !Mene nece moci niko da ubedi da i vi sami verujete u ovome!

Ratni cilj i veliki san svih Slovena: Da je opstala, Jugoslavija bi danas slavila stoti rođendan

Dokaz da nam nije nametnuta? Srbi odmah posle Albanske golgote u listu „Velika Srbija“ objavili da im je ideal — JUGOSLAVIJA

Ruski pogled na stvaranje SFRJ: Staljin je pre 75 godina odobrio Jugoslaviju sa obećanjem da neće da je "sovjetizuje"

Prisajedinjenje Vojvodine bilo sudbina: Kako je srpski novinar krajem 1914. tačno pogodio šta će biti s Mađarskom

Zemlja pod njim plače: Potresna, dosad neviđena slika srpskog oficira na grobu sina jedinca na Kajmakčalanu

Šta piše u srpskom proročanstvu o Americi, objavljenom novembra 1866. godine?

"Srbija - osveta ili smrt!" Kako je Francuz pre sto godina našu zemlju prikazao kao mladu ratnicu (FOTO)

Ko je bio vojvoda od Virtemberga čija je kapija otkrivena ispod Trga: Sebe zvao „princom Srbije“, a Srbi ga zvali...

Odlomak iz srpske štampe od pre 130 godina: Kako je zločin iz strasti u nekom francuskom selu nasmejao čitaoce

Dosad neviđena slika srpske vojske koja se kupa u moru nakon Albanske golgote

Sve kapije starog Beograda, od dve Stambolske kroz koje redovno prolazite do najlepšeg slavoluka na tlu Srbije (FOTO)

Razglednica iz onog doba kada su Francuzi stavljali Srbiju u prvi red

Hrabra srpska vojska je pre 100 godina ušla u Split: Na današnji dan su je Splićani dočekali ovacijama i sa zagrljajima (FOTO)

Kad te engleski oficir napije da bi pristao da u dlan primiš novčić koji te vodi u smrt

300 tebanskih gejeva silniji od cele spartanske vojske: Sveta četa harala Starom Grčkom, činilo je 150 parova ljubavnika

Kako je knez Miloš zabranio proterivanje „kurvi“ iz Beograda da ne bi „narod samo bludodejstvu naučile, koi je od veće časti tome jošt stran“

Ljudi koji danas slave Đurđic voleće ovu sliku: Kako su Englezi tokom Velikog rata podsticali ljude da pomognu Srbima

Iz svemira se vidi ko je ko: Najočiglednija granica na svetu, baš ona koja vam prva pada na pamet (FOTO)

Kako je sumnjiva smrt pape 33 dana nakon njegovog izbora izazvala presedan posle 373 godine?

Od pogleda Dragutina Matića i danas prolaze žmarci: Dugo se nije znalo ko je srpski vojnik i heroj Velikog rata, ali je ova fotografija bila simbol patriotizma

Vojska Kraljevine Srbije ušla u Dubrovnik pre tačno 100 godina: Oduševljeni građani im priredili svečan doček

Džamija Aja Sofija: Zavirite u našu svetinju kakva je bila dok su na njenom podu klanjali sultanovi muslimani

Zbog čega Francuzi imaju plavo-belo-crvenu trobojku

Prodaje se slika na kojoj Hitler grli jevrejsku devojčicu: Bili su prijatelji, a 1939. godine su zajedno proslavili rođendan (VIDEO)

Plava zver iz Aušvica: Tukla i silovala logorašice, puštala na njih gladne pse i zaradila nadimak „Hijena“

Kako je krst Svetog Đorđa postao zastava Engleske

Prodaje se Titov penthaus u Njujorku: 1.800 kvadrata, pogled na Central Park, sigurnosni sistem kroz koji ne može ni muva da prođe (FOTO)

Skandalozna slika podelila Francusku: Da li vidite zbog čega?

Kakve je kazne za pedofile odredio Sveti Sava: Za obljubu maloletnice sekao se nos, davalo pola imanja za odštetu i izbacivalo iz Crkve

Magija na španskom Kosovu: Dok noć pada na Toledo, otkriva se sva lepota ovog svetog grada

Srbi mrze Hrvate, Hrvati mrze Srbe. Svi su veliki hrišćani, a ne znaju reči Svetog Petra iz Novog zaveta gde izgleda kao da priča o nama

Toliko je opasna da je decenijama bila skrivena na tavanu. Danas je simbol borbe za slobodu

Zašto za Pariz kažu da je na ostrvu, iako je duboko u unutrašnjosti zemlje

Koliko su tačno godina Jevreji govorili „dogodine u Jerusalimu“ pre nego što se to obistinilo

Mladić koji je pokušao da ubije Brežnjeva i preotme vlast u SSSR, pa bio proglašen ludim i 20 godina proveo u samici

„Radikalan lek ili lek od radikala“: Novosadski satiričari pre 111 godina zbijaju šale na račun zemunskog zbora srpskih radikala

Dramatično raste broj pagana u Rusiji: Ima ih skoro kao pravoslavaca u Srbiji, Crkva optužuje vlast

Srbija bila „crvena“ 70 godina pre Tita: Zastava srpskih „komunaca“ zavijorila se Kragujevcom pa uterala strah u kosti režimu

Koreni mržnje u „Korenima“ (3. deo): Kako su liberali prosipali radikalsku krv i pokrali izbore, i zbog čega ih Aćim Katić toliko mrzi

Koreni mržnje u „Korenima“ (2. deo): Kako je sa cigaretom u zubima Milutin Garašanin pucao po narodu i zašto su izbile prve beogradske krvave demonstracije

Zašto su mačke već vekovima domaćice u najvećem ruskom muzeju (VIDEO)

Koreni mržnje u "Korenima" (1. deo): Šta leži u pozadini Aćimovog odricanja od sina Vukašina?